Afscheid… Dé stap naar een nieuw begin…

Geplaatst op: 24 november 2014 door De Reporter in Algemeen
Tags:, ,

ALKMAAR – Het afgelopen decennia is één van de moeilijkste geweest van mijn leven. De blogs, de vele reacties off- en online hebben mij door de soms hele lastige, en vooral emotionele periodes heen getrokken. Het strijden voor het belang en welzijn van je kind is slopend. Echter heb ik geen moment gehad van opgeven. Wel van noodzakelijkerwijs moeten accepteren van een situatie die je als ouder onmachtig maakt. Het verdriet heeft een wond in mijn hart achtergelaten die met regelmaat vol gestrooid werd met zout. Het kreeg nimmer de tijd om te helemaal helen. Die tijd is nu voorbij. De situatie is totaal veranderd! Een belangrijke wijziging is uitgesproken door de Rechtbank waardoor na vele jaren de strijdbijl kan worden begraven. Van een ouder met een onuitvoerbare omgangsregeling naar een ouder met eenhoofdig gezag is een totale kanteling in het leven van mij en mijn kind. Ooit zat mijn ‘kind in de knel’, nu mag mijn kind frank en vrij aan de toekomst werken!

Het besluit van de rechtbank heeft wel duidelijk gemaakt dat ook de mening van de rechtelijke macht aan het veranderen is. De omstandigheden waren er ook wel naar, maar even goed heeft het nog lang geduurd. De belangrijkste oorzaak van de lange duur is de handelswijze van degene die uitvoering heeft moeten geven aan de ondertoezichtstelling in de periode 2003 t/m 2008. Kort geleden is het eindelijk toegegeven dat zij eerder hadden moeten optreden. Wat deze organisatie vergeet is dat zij willens en wetens een kind een onbezonnen jeugd hebben ontnomen met alle mogelijke traumatische gevolgen van dien. Ooit komt het moment dat deze mensen ter verantwoording worden geroepen. Hoe? Wanneer? Dat zal de toekomst leren. In het belang van mijn kind heb ik besloten om te stoppen met bloggen op deze website. Wij willen ons richten op het een plek geven van alle negatieve ervaringen…

Kind in de Knel

Het schrijven stopt echter niet. Ik heb mij voorgenomen om mijn ervaringen, aantekenen, odners vol besluiten en documentatie van de rechtszaken, te gaan benutten om een boek te gaan schrijven. Het wordt een combinatie van een biografie en literatuur over de misstanden bij instellingen in de jeugdzorg. De motivatie om het boek te gaan schrijven is groot, maar of het ooit de kunst der literatuur gaat halen is nog onduidelijk. Het proloog is bijna klaar. Na review door een beperkte groep intimi en kritische lezers, neem ik definitief het besluit. Dan is het doorgaan of stoppen! Want soms… heel soms… moet je zaken laten rusten! Als het maar voor de eigen gemoedsrust. Aan de andere kant kan het heel veel ouders in een dergelijke situatie helpen om meer inzicht te krijgen. Vooral om te gaan beseffen dat je wel als partners afscheid kunt nemen, maar nimmer meer als ouder. Wanneer door toedoen van mijn toekomstige boek minimaal één kind een betere toekomst krijgt, dan ben ik al tevreden.

Het gaat dus wel even duren voordat jullie weer iets kunnen lezen afkomstig van mijn hand. De hoop is dat ouders die momenteel in een ‘(vecht)scheiding’ zitten, goed nadenken over de stappen die zij nemen en vooral ook laten. Dit blog wil ik afsluiten met het belangrijkste advies over hetgeen ik heb geleerd.

Geef nimmer je kind op, hoe moeilijk de situatie ook is.

Advertenties

Onderwijs, de toekomst van een jongere…

Geplaatst op: 24 augustus 2014 door Richard Raats CPM RI in Geen categorie

Er zijn maanden verstreken sinds de publicatie van het laatste blog. Deze periode heb ik benut om onderzoek te doen naar misstanden in de huidige jeugdzorg, maar ook om een plan te schrijven voor veranderingen, om inzicht te krijgen in politieke, ambtelijke en landelijke probleemstelling rondom ‘jonge mensen’ in onze maatschappij. Inmiddels mag ik zeggen dat ik een aardige ervaringsdeskundige aan het worden ben op het gebied van jeugdhulpverlening, analyse van misstanden en, door deelname aan een commissie tegen vechtsscheidingen voor een Tweede Kamer fractie, ook een serieuze betrokken ervaringsdeskundige begin te worden op het gebied van de (politieke) materie ‘jongeren en zorg’.

De scholen zijn weer begonnen!

Nu de vakantie voorbij is, de scholen en sportactiviteiten voor de meeste kinderen weer gestart zijn, is het belangrijk om ook de discussie rondom de wantoestanden rondom ‘jongeren’ op de agenda te zetten. Want er is nogal wat mis. Zeker met de op handen zijnde transitie van de taken van de Rijksoverheid naar de gemeenten, en de dientengevolge daarvan substantiële besparing van kosten, gaan er significante wijzigingen plaatsvinden. Neem daarbij het verdwijnen van het speciaal (basis en voortgezet) onderwijs dat opgenomen wordt in het reguliere onderwijs onder de noemer ‘passend onderwijs’ en ieder weldenkend mens snapt dat het teveel is wat er staat te gebeuren. Scholen zijn er niet op ingericht om jonge mensen met een ‘label’ op te nemen en passende ondersteuning te geven. Het nagenoeg verdwijnen van de financiële middelen voor dergelijke ondersteuning is een feit! Door nu ook de beoordeling van zaken over te dragen naar ambtenaren met veel minder ervaring in de zorg voor jongeren, beginnen de rapen aardig gaar te raken.

Passend Onderwijs in de toekomst

Concreet wil ik deze keer een focus zetten op het onderwijs. Tenslotte is de school, naast het gezin, de tweede significant belangrijke pijler in de opvoeding van een jongere. Tjsa, althans dat is hetgeen het vroeger was. Het wijzen naar elkaar is namelijk al begonnen in de samenleving. Ouders wijzen naar school als het niet goed gaat en scholen wijzen naar ouders als de kinderen niet goed presteren. Triest! In een elders gepubliceerd blog over ‘De vijf pijlers van de maatschappij’ heb ik geschreven over het belang van iedere individuele pijler. De overheid is géén individuele pijler, maar heeft op alle vijf de pijlers, t.w. Gezin, Sport, Onderwijs, Arbeid en Samenleving, een sterke invloed c.q. een wetgevende, handhavende, stimulerende of begeleidende rol. Ik beperk mij in dit blog tot het onderwijs. Door een belangrijke misser in het beleid dreigen vele jongeren serieus de dupe te worden. Kwaliteit verhogen kan niet door extreme besparingen!

In de drang om te komen tot besparing, verhogen van kwaliteit en beperken van macht en misbruik van maatschappelijke gelden zijn er doelstellingen voor onderwijsinstellingen neergezet. Wanneer een school deze KPI’s (Kritieke Prestatie Indicatoren) niet haalt dan volgt korting op de financiën. In eerste instantie een logisch klinkende route om te komen tot het bereiken van de doelstellingen. Helaas… De KPI’s zijn té financieel gedreven en missen de juiste meetpunten waardoor de ‘plank compleet wordt misgeslagen’. Ergo, de midden- en langtermijn effecten zullen zeer schadelijk zijn, zoniet vernietigend om te komen tot het opleiden van kwalitatief personeel voor het bedrijfsleven. Hoe bedoel je dit?

Meneer Krijtje Ultieme Bezuiniging

Aan de hand van een voorbeeld ga ik trachten dit duidelijk te maken. De capaciteit op scholen is beperkt geworden vanwege extreem doorgevoerde besparingen. Grote klassen, kleinere ruimtes, minder leraren zorgen voor ‘minder toegang tot voortgezet onderwijs’. Niet alleen de grote steden hebben tegenwoordig een ‘selectie-systeem’, maar ook in de kleinere steden is het niet meer vanzelfsprekend dat jouw kind daar gewoon aangenomen kan worden als het voldoet aan de toelatingseisen. Neem daarbij het feit dat de scholen kwaliteit moeten leveren, dus zeker niet zitten te wachten op jongeren met een ‘label’. Al behoeft dat ‘label’ geen medische achtergrond te hebben, een ‘label’ wordt gezien als een beperking en derhalve een risico voor de kwaliteit. De overgang van het (speciaal) basisonderwijs naar het voortgezet onderwijs is dus geen automatische toelating als de CITO-toets toereikend is. Zijn de ouders lager opgeleid, woon je in achterstandswijk, kom je uit een exotisch land, al deze factoren vormen een ‘risico’. Toch worden deze zaken zonder schroom gevraagd op de inschrijfformulieren van scholen. Je mag je in deze ook ernstig afvragen of hiermee de wet op de privacy niet wordt overtreden. Denk je slim te zijn door het niet invullen of achterhouden van informatie, dan wordt je kind sowieso niet toegelaten. Er staat dus een emotionele druk op!

Een ander belangrijk element dat kinderen beperkt in de schoolkeuze, is het feit dat het basis onderwijs ook financieel wordt gestraft als zij kinderen afleveren met een te hoog advies. Zij verkiezen dus op dit moment de meest veilige route. Bij iedere vorm van twijfel, ongeacht het resultaat van de CITO-toets, wordt een lager advies verstrekt onder de noemer dat het ‘gedrag’ of de ‘omgeving’ het kind niet toereikend is om gelijk aan het CITO-resultaat verder te gaan met onderwijs. De echte reden is echter dat als het kind op het voortgezet onderwijs blijkt het, ongeacht de reden, niet te redden dat de basisschool alsnog een ‘tik op de neus’ (lees: strafkorting) krijgt. Dus zijn er momenteel basisscholen die angst hebben voor de korting en geven bij de minste geringste twijfel een ‘lager’ schooladvies af. De scholen die voortgezet onderwijs verzorgen op de niveaus VMBO-K, VMBO-G, VMBO-T en HAVO hebben met deze problematieken te maken. Het aanbod is gewoonweg hierdoor te groot ten opzichte van de beschikbare capaciteit en diversiteit.

Standaardisatie & Bezuiniging in het Onderwijs

Waarom schrijf ik hier over, vraagt u zich misschien af? Nou heel eenvoudig. Op termijn gaan we nog meer jongere hoogopgeleide mensen missen! Maar belangrijker is dat de capaciteiten van kinderen bij de geringste twijfel worden bestempeld als ‘laag’. Tel daarbij op dat er altijd wel een ‘label’ aan een gemiddeld kind kleeft, dan snapt een ieder dat we als samenleving bezig zijn om het gemiddeld opleidingsniveau van de nieuwe generatie kinderen te verlagen. En de regering maar ‘buitenlandse studenten’ aantrekken omdat er te weinig goed opgeleide jongeren (beschikbaar) zijn. Het probleem wordt dus eerst gecreeerd om vervolgens nog te verergeren door het de jeugdwerkloosheid in te drukken. En dan roepen als regering: “Tsja, we hebben die hoogopgeleide jongeren gewoon nodig voor het bedrijfsleven in Nederland!”. Maar de jongeren in Nederland krijgen gewoon de kans niet! Waarom eigenlijk niet?

De voorgaande materie was even nodig… om nu te komen tot kern van mijn boodschap. Vele jongeren ‘vallen uit het onderwijs’. Als oorzaak wordt vaak gezegd dat de jongeren zelf geen inzet geven, ouders meer zeuren dan de school steunen en dat de jongeren vaak de verkeerde keuzes maken voor onderwijs. Er wordt vergeten dat, zonder de welwillende en gemotiveerde docenten te beledigen, er helaas vele mensen in het onderwijs actief zijn die totaal niet gemotiveerd zijn om jonge mensen te stimuleren. Daarnaast voldoen huidige opleidingen regelmatig niet aan de eisen om aan te sluiten op de vraag uit het bedrijfsleven. Hoe moet een jongere, zeker degene met een ‘vermeend label’ maar zonder extra begeleiding omdat het is wegbezuinigd, dan de motivatie krijgen en houden om te knokken voor het toegangsbewijs (lees: diploma) voor het bedrijfsleven? Wie gaat hen helpen?

Wie gaat hen helpen?

De uitval van jongeren uit het onderwijs (CBS: Amsterdam ca. 20% van de jongeren) kost de samenleving tussen de
€ 7.000,- en € 38.000,- aan maatschappelijke kosten, derving en allerlei faciliteiten die benodigd zijn om hen bezig te houden zodat zij niet belanden in minder positieve circuits. Kortom het bezuinigen op ‘jeugdzorg’ en begeleiding van ‘jonge mensen’, vooral met een bestempeling als ‘speciaal’, vormt een steeds grotere groep. De gevolgschade van het falend landelijk onderwijs beleid, de opkomende transitie van overheid naar gemeenten gaat zeker voor één ding zorgen. Het straatje van de overheid wordt schoongeveegd, terwijl de gemeenten met ‘de gebakken peren’ komen te zitten en uiteindelijk de jongeren de dupe zijn… Althans dat is de prognose vanuit diverse wetenschappelijke onderzoeken!

De oplossing is complex maar niet onmogelijk! Op alle fronten moet er worden gestreden om jongeren de juiste kans te geven in het basis en voortgezet onderwijs. Ouders, jeugdinstellingen, scholen, bedrijfsleven en overheid moeten gezamenlijk komen tot vermindering van de ‘labels’ die op kinderen geplakt worden. Jongeren verdienen, zeker als zij een ‘onterecht label’ hebben gekregen zoals ADHD (omdat er dan extra geld voor school kon worden geclaimd) of andere culturele achtergrond of vanwege traumatisering door (vecht)scheiding of andere nare privé-omstandigheden, de kans om telkens met een schone lei de toekomst aan te vangen (bewust gekozen criminaliteit niet meegenomen!). Stop met ‘labels’ geven, maar nog verder doorgetrokken, toon begrip en geef jongeren altijd een kans! Telkens weer opnieuw! Want ook jij, jij die beslissingen neemt over jongeren, hebt ook de kans gehad om te mogen leren… ongeacht welke culturele achtergrond je hebt, ongeacht het gezin waar je uit voort bent gekomen, ongeacht de vriendjes die je had in je jeugd, ongeacht de droom die je had als jongere…

Een klacht! En dan?

De cruciale vraag is nu: “Wanneer gaan zowel ouders, stemgerechtigde burgers van NL, overheid, scholen, bedrijfsleven en allen bij de opvoeding, begeleiding of onderwijs van jongeren betrokken partijen het probleem serieus en toekomstvast oplossen? Het betekent direct investeren in jongeren, onderwijs, begeleiding, jeugdzorg en bedrijfsleven, maar ook serieus nemen en aanpakken van de eisen die de overheid en scholen hebben afgestemd om te komen tot meer kwaliteit tegen lagere kosten. Vergeet vooral de motivatie niet!

Ik spreek de ijdele hoop uit dat er daadwerkelijk mensen wakker liggen van het steeds groter groeiende maatschappelijk probleem met jongeren, wat onder de noemer ‘crisis’ wordt afgedaan met hoognodige bezuigingen!”

Houdt mijn handje vast...AMSTERDAM/DEN HAAG – De nieuwe jeugdwet welke op 1 januari 2015 het daglicht moet gaan zien stuit nogal flink op weerstand. Als we de gerechtelijke macht moeten geloven dan betekent het een significante achteruitgang daar waar het om gedwongen zorg voor jongeren (b.v. uithuisplaatsing) gaat. Gemeenten zien vooral de kosten als een belangrijke weerstand en schreeuwen moord en brand om extra geld. Daar waar wij als belastingbetaler eerder zouden verwachten dat gemeenten om kennis uit de centrale organen zouden vragen. Nee, daar gaat het niet om! De kennis gaat men binnen de gemeenten de komende jaren gewoon opnieuw proberen op te bouwen. Het kabinet wil doorzetten met het overhevelen van de jeugdzorg bij de provincies naar de gemeenten. Een belangrijke stap om de zorg dichter bij de burger te brengen. De grootste reden is besparing, want de kosten stijgen de pan uit. De decentralisatie van jeugdzorgtaken moet op deze wijze worden teruggedrongen. De Eerste Kamer is nog niet overstag dat het ook allemaal goed geregeld is. Op dit moment is er nog geen volledige steun in de Eerste Kamer waardoor de invoering van de nieuwe jeugdwet nog géén voldrongen is!

Bron: Rijksoverheid – Kamerstuk Jeugdwet

Transitie Jeugdzorg noodzakelijk!
We kunnen problemen niet oplossen met dezelfde wijze van denken als waarmee de problemen zijn veroorzaakt!” is de vrije vertaling van een van de meest gebruikte quotes van Einstein. Er moeten daadwerkelijk significante veranderingen gaan plaatsvinden. De redenen lopen uiteen van aard. Niet alleen geld is een oorzaak van de afkalvende jeugdhulpverlening. De té grote diversiteit van organisaties, geen centrale structuur of kennisdeling, bizarre indicatiestellingen, noodzakelijke diagnoses om allerlei budgetten vrij te krijgen, rugzakken voor onderwijs, beweging naar passend onderwijs, verschil tarieven tussen provincies en gemeenten en zo kunnen we nog wel 1.000 argumenten opnoemen die de noodzaak van een grootschalige transitie noodzakelijk maken. We kunnen echter op voorhand al zeggen dat de insteek fout is. De kaders krijgt men niet gesteld. De handen krijgt men niet ineen om een eenduidige horizon neer te zetten om de jeugdzorg en hulpverlening in te richten in Nederland. En de reden? Eenvoudig, men zit opgesloten binnen hetzelfde denkkader als waar men al decennia lang in is opgeleid en men zich ook naar blijft gedragen. Het is tijd voor bestuurlijke vernieuwing in de jeugdzorg om innovatie op de “werkvloer” gerealiseerd te krijgen. De echte innovatie moet namelijk “van onder af” komen. Hiermee wil ik duidelijk benadrukken dat de kennis en kunde om de jeugdzorg te kunnen innoveren niet in de huidige bestuurlijke laag zit, maar op de werkvloer.

Kind in de knel“Machtiging tot uithuisplaatsing!”
Het is donderdagmiddag 16:45 uur als ik nerveus naar mijn telefoondisplay staar. Vandaag is de dag dat mijn zoon bij zijn moeder “uithuis wordt gehaald!” Er is duidelijk bepaald dat hij niet langer veilig kan verblijven op zijn woon- en leefplek.
De rechtelijke macht heeft een “machtiging uithuisplaatsing” afgegeven waardoor Bureau Jeugdzorg eindelijk over kan tot “veiligstellen” van mijn zoon. Een heel triest verhaal, want door cruciale fouten van Bureau Jeugdzorg Noord-Holland-Noord is de situatie waarin mijn zoon heeft moeten leven zo ernstig opgelopen dat hij nu onnodig getraumatiseerd is.
Het gaat jaren in beslag nemen om hem weer in een gezonde positieve en vertrouwde richting te krijgen. Hij is het vertrouwen compleet kwijt door alle heftige ervaringen die onnodig zijn gebeurd in zijn prille jeugd.

“Hij is veilig gesteld!”
De adrenaline giert door mijn lichaam. Om 17:00 uur gaat de automatische telefoonbeantwoorder er weer op bij BJZNH. Dan kun je niemand meer bereiken. Om 16:55 uur wordt het mij teveel. Er was mij beloofd dat ik gebeld zou worden zodra ze hem veilig hadden gesteld. In de veiligheidsanaylse en bepaling van maatregelen vooraf was er vastgesteld dat ik beter uit beeld kon blijven. De verantwoordelijk teamleider van BJZNH, die het overgenomen had van de gezinsvoogd zoals de procedure voorschrijft, zou mij telefonisch laten weten hoe e.e.a. was verlopen. Niets gehoord! Terwijl de actie gepland was om mijn zoon van school op te halen en gelijk te scheiden van zijn moeder om eventuele gevaarlijke situaties in zijn bijzijn te voorkomen. Ik hoor een kiestoon. Er wordt opgenomen. Bij de dame die ik aan de lijn krijg vraag ik naar de betreffende persoon. “Ik ga even kijken in de agenda.” antwoord de dame. Terughoudend leg ik haar alvast uit dat alleen doorverbinden genoeg is. “Helaas degene die u wilt spreken is niet aanwezig vandaag.” gaat zij door. “Mevrouw, mag ik u iets uitleggen?” vraag ik met een rustige stem. Zij luistert maar hoor een zucht door de telefoon klinken. Het geeft mij gelijk de indruk van ‘daar hebben we weer zo’n vader‘, iets wat mij al zo vaak is overkomen. Waarvoor men zich dan achteraf weer gaat excuseren omdat het zo niet is bedoeld! Echter weet ik nu nog niets. Het is kort na vijf uur als ik in contact kom met een van de mensen die wetenschap heeft van de situatie rondom mijn zoon. “Hij is veilig gesteld! Het is redelijk goed verlopen. Sorry dat we niet eerder hebben gebeld!”

“In mijn armen… in een ware veilige omgeving…”
“Mam, ik weet niet waar hij precies zit maar hij is veilig nu” vertel ik mijn moeder als ik haar het ‘goede’ nieuws vertel. Anthonius CastricumMet BJZNH heb ik afgesproken dat we trachten zoveel als mogelijk is gelijkheid aan te houden over wetenschap van mijn zoon. Ik wist dus niet waar hij zat. De vrijdag word ik gebeld om geïnformeerd te worden over hoe het met hem gaat.
“Kan ik hem zien?” is mijn vraag.
Een nogal onwetend klinkende medewerker van BJZNH geeft aan dat hij eerst de situatie wat wil stabiliseren. Mijn ongeloof is groot want dat was zeker niet de afspraak. Snapt deze persoon dan niet wat er allemaal is voorbereid? Ik wil weten hoe het met mijn zoon gaat! Het komende weekend was mijn weekend van omgang, dus ik wil hem minimaal kunnen zien en spreken. Hij moet weten, voelen en zien dat ik er voor hem ben!

“Als hadden komt, is hebben te laat…”
Het is een situatie die vele malen per jaar voorkomt. Het gehele proces heb ik achteraf eens “vrij van emotie” zover als mogelijk is, objectief proberen te evalueren. Het is een kostenverslindende situatie rondom zo’n jeugdige. Soms ook erg onnodig omdat organisaties niet met elkaar praten of overleggen. Privacy, andere denkwijze, andere belangen, financiele consequenties etc. etc. Triest, want voor mijn zoon had de situatie al jaren eerder opgelost kunnen worden. Dan had hij zijn vader niet jaren hoeven missen. Had zijn moeder met andere hulp misschien niet zo ver doorgeslagen en bovenal, had mijn zoon niet opgezadeld geworden met allerlei weerstanden waar hij heden ten dage mee moet leren omgaan. De Rechten van het KindZaken die door gebrek aan een gezonde opvoedingssituaties nu met versneld tempo ingehaald moeten worden. Ook hier is de nodige ‘extra’ begeleiding bij nodig.
Concreet kun je het oordeel vellen dat BJZNH haar eigen toekomstige klantenkring heeft gecreëerd. Hier moeten we als samenleving hard tegen gaan optreden. Iedere organisatie die met jeugdzorg en/of jeugdhulpverlening bezig is moet altijd het doel hebben om in de toekomst niet meer te willen bestaan. (Zie Unicef Kinderrechten)

Miljoenen euro’s worden weggespoeld…
Alleen met zo’n gedachtegang verleen je optimale zorg! De individu moet op eigen benen kunnen en willen staan… daar moet je mee willen helpen. Er blijft daarnaast altijd werk genoeg te doen. De angst om zonder werk te komen is te groot bij dergelijke instanties. Triest! Want de geldverspilling in de jeugdzorg gaat om vele miljoenen euro’s. Geld wat voor kinderen beter ingezet kan worden om sporten, leren, leven en wonen waar mogelijk te verbeteren. Wie staat op?
Wie krijgt de kans om de logge schepen (provincies) te transitioneren naar allemaal kleinere schepen (gemeenten) waarbij er oog is voor het kind?
De overheid moet de zorg overnemen als ouder het niet (meer) kunnen. Veel belangrijker is dat de overheid de eenvoud van kaders gaat scheppen, gebaseerd op het Europees Verdrag van de Rechten van het Kind, dat kinderen veilig kunnen opgroeien.
Er is ook een keerzijde die hier van zeer groot belang is. Daar waar kinderen kaders voelen waarbinnen zij veilig en vertrouwd kunnen leren van fouten, kunnen voelen dat zij geliefd zijn, mogen leren dat fouten niet altijd fouten zijn… excelleren kinderen uit flexibiliteit naar grote hoogte van het eigen kunnen! Zij zijn allen talentvol!

Resume “Sta jij aan wal of help je mee roeien met de riemen die we hebben?
We kunnen eenvoudig concluderen dat de zorg voor kinderen cruciaal is voor de groei van ons land. De kinderen van nu moeten in de toekomst ons land op de schouders gaan dragen. Als wij als huidige ouders, politici, rechters, jeugdhulpverleners, politie, artsen, verpleegkundigen, docenten, sportbegeleiders en iedereen die met kinderen in contact staan, niet de schouders onder een nieuwe wetgeving zetten, dan komt het niet goed.
roeienmetderiemendiewehebben
Dan is alle hulp straks onbetaalbaar. In casu mijn zoon hadden er honderdduizenden euro’s (ja u leest het goed!) bespaart kunnen worden als BJZNH zich van haar taak had gekwijt. Helaas had ik daar totaal geen invloed op! Alle rechtbanken en onderzoekscommissies ten spijt die telkens het spoor compleet bijster bleven door alle falsificatie in de rapportage van BJZNH.
Als de rechtelijke macht duidelijkheid had gegeven met dezelfde energie zoals zij nu dwars voor de wetgeving liggen, als iedereen in zijn omgeving zich sociaal verantwoordelijk had opgesteld dan had mijn zoon jaren geleden al een andere toekomst gehad. Kortom de nieuwe jeugdwet mag dan nog niet geheel optimaal zijn, maar het is een stap in de goede richting voor vele kinderen.

Mijn persoonlijke hoop is dat we ooit een neutraal “Advies- en Toezichtsorgaan Jeugd” gaan opzetten die slechts gemeenten ondersteunt met “meest ideale practices”, “bewezen (wereldwijde) methodieken”, “kennisdeling” en welke toezicht houdt op geldverslindende processen! Waar particulieren instellingen lokaal moeten acteren. Geen Raad van de Kinderbescherming, want die heeft aangetoond niet te kunnen functioneren als objectieve en neutrale partij! Als voorstanden van de denkwijze van Richard Branson pleit ik om geen (idioot ingerichte) grote organisaties het alleenrecht te geven om jeugdzorg te verlenen. De inrichting van De Opvoedpoli is een mooi voorbeeld hoe dingen anders kunnen. Wel een duidelijk gezicht naar buiten en heldere methodieken, maar ook allemaal in de kern eigen lokale initiatieven en betrokkenheid. Jeugdhulpverlening moet persoonlijk, klein en compact, dichtbij het kind en wars van alle doorgeschoten privacy regels die door vele worden misbruikt om maar niet de verantwoordelijkheid te hoeven nemen…

Participeren is ook ‘alleen jouw verhaal delen‘…
Laat vooral uw wensen, ideeen, klachten, verhalen etc. weten, want alleen met heldere punten kunnen we er als ouders gezamenlijk iets aan doen… Ik sta grotendeels achter de wijzigingen en daar waar ik het niet eens ben met de wetgeving, steun ik op positieve wijze met het verkrijgen van aanpassingen… Mijn doel en motivatie? Het kind moet veilig en vertrouwd kunnen opgroeien tot een waardevolle mens die vrij in het leven kan en mag staan om binnen de algemene maatschappelijke kaders zich te ontplooien tot een liefdevolle ouder…

Het kan ook echt anders…
En mijn zoon? Het complete verhaal komt in een boek, want probeer het als vader van mij af te schrijven. Hij woont inmiddels volledig bij mij, volgt het voorgezet onderwijs, sport elk weekend en heet hij inmiddels de kans gekregen om een flink familie- en vriendennetwerk op te bouwen. Zelfs ook met de familie van “moederszijde”.
Samen met BJAA, wat een totaal anders opererende organisaties is dan BJZNH, zijn wij als volwassenen aan het kijken hoe we voor hem kunnen zorgen dat hij zijn band met zijn moeder in de toekomst in een veilige en vertrouwde omgeving kan herstellen, omdat ondanks alles is en blijft het zijn moeder… en verdienen zij een liefdevolle band met elkaar!

Iedereen die wijsheid wil aanreiken om tot verbeteringen te komen of persoonlijke verhalen wil insturen mag altijd mailen naar info@onmacht.nl of bij voorkeur inzenden via het reactieformulier.

Note: De ingezonden informatie zal nimmer zonder voorafgaande schriftelijke toestemming worden gebruikt voor welke doelstelling dan ook. Het publiceren op deze website kan alleen via het reactieformulier. U geeft daarmee dan ook expliciet toestemming om de reactie openbaar te publiceren.

Beeldvorming in de jeugdzorg is kwetsend!

Geplaatst op: 15 september 2013 door De Reporter in Algemeen, Dossiers

De woensdagmiddag is bijna ten einde. De wijzers op de klok leken deze dag wel dubbel zo snel te draaien. Het midden van de week is altijd ff een omslagpunt in de drukte van de week. Een gesprek met een collega moest nog worden afgerond en dan was de werkdag ten einde. “Tring… Tring…” klonk ineens de telefoon luid in de zaal waar het luttele seconden daarvoor doodstil was. Ik pakte de telefoon op. Met een vriendelijke stem maakte ik mij bekend. “Papa… met mij…” klonk het zachtjes. De verwarring werd groot toen het bleek dat het niet mijn oudste zoon was. De stem klonk bijna identiek. “Papa, hoor je mij wel? Hoe gaat het met je?” hoor ik wat harder uitspreken. De tranen sprongen in mijn ogen! Mijn hart sloeg loeihard in mijn keel. Als een donderslag bij heldere hemel!

Drie jaar had ik al geen contact meer gehad met mijn zoontje. En ineens hoorde ik zo uit het niets zijn stem liefdevol vragen hoe het met mij ging. Mijn hart brak! De tranen liepen als een ware plotselinge regenbui over mijn wangen. De collega tegenover mij zag mijn houding vol van zelfvertrouwen met een klik veranderen in gebroken man met een betraand gezicht. Mijn adem stokte en zo goed en kwaad als het ging probeerde ik mijn zoontje te woord te staan. De nervositeit van mijn zoontje was ook duidelijk te merken. Het waren slechts enkele minuten, want hij belde stiekem met de telefoon van zijn moeder.

Ik was trots op hem en vertelde dat hem ook. We namen afscheid met beide de woorden uit te spreken: “We zien elkaar snel! Ik hou van jou!” Mijn geluk kon die dag niet meer op. “Het is hem gelukt om mij te bellen” was het enige wat door mijn gedachte ging. Op dat moment kon ik nog niet vermoeden dat het nog maanden zou duren voordat ik hem weer in mijn armen kon sluiten. Het contact was van mij uit niet te leggen. Telkens als ik belde werd de haak erop gegooid. Slechts een keer werd ik vloekend en tierend te woord gestaan. Maar mijn zoon kreeg ik niet te spreken. Ik had te maken met een wraakzuchtige moeder die iedere kans nam om te verstoren.

Het is najaar 2010 als op vrijdagmiddag om 16:30 uur de telefoon gaat. Ik zat thuis de laatste email weg te werken omdat er een heerlijk weekend voor de deur stond. Het weekend maar eens geen werk doen, was mijn plan. “U spreekt met mevrouw X van De Raad voor de Kinderbescherming. Bent u de vader van Romeo?” vroeg een norse vrouwenstem. “Ja!” antwoordde ik, direct gevolgd met “Hoe is het met hem?”.

“Ik maak graag een afspraak met u om dit te bespreken.” Na meerdere malen vragen kreeg ik te horen dat het niet goed met hem ging. Ik was helemaal van slag. Een doemscenario ging door mijn hoofd. Lag hij in het ziekenhuis? Was hij ernstig gewond? Of misschien wel erger? Had zijn spontane actie geleid tot een heftige reactie in zijn leefomgeving? Vragen die met hoge snelheid door mijn hoofd gingen. “Nee, het gaat niet goed met hem, maar niet wat u nu denkt gelukkig. Het is echter wel zorgelijk waardoor wij nu een onderzoek doen” vertelde mevrouw X.

“Ik zou u graag persoonlijk willen spreken i.v.m. het onderzoek en wil u als vader ook horen. Is dat mogelijk voor u?”
Vele woorden en zinnen gingen heen en weer, want mijn aanbod om gelijk in de auto te stappen werd als ‘niet mogelijk’ bestempeld. “Ergens volgende week op woensdag of donderdag heb ik wel gelegenheid!” ging ze verder. Deze mevrouw X wist echt niet dat je dit soort telefoontjes nooit op deze wijze mag doen. “Woensdag? Donderdag? “Ik kom er nu aan!” gaf ik haar aan. Helaas, welke poging ik ook ondernam, er was geen mogelijkheid aanwezig om haar dezelfde middag nog te spreken te krijgen. Het aandringen wierp daarintegen wel zijn vruchten af, want na een klein halfuurtje werd ik teruggebeld. Of het mogelijke was om maandochtend om 09:00 uur af te spreken in Amsterdam.

Maandagochtend om 08:45 uur liep ik het kantoor van de Raad aan het IJbaanpad binnen. Strak in het pak, want zo werk ik nou eenmaal. De receptioniste belde mevrouw X.”Hoe heeft u uw ex-vrouw leren kennen?” vroeg ze mij direct toen ze aan kwam lopen. “Hoe is het met Romeo?” vroeg ik haar. “Ik kom hier niet om over mijn ex-vrouw te praten. Mijn zoon heb ik al drie jaar niet gezien. Klaarblijkelijk begrijpt u niet dat ik het hele weekend van slag ben geweest?“.
Het was een gesprek met een begin welke ik nooit meer zal vergeten. Deze mevrouw X was gevuld met vooroordelen over ‘hoe vaders zijn als zij hun eigen kroost niet zien‘. Dan hebben ze vast niets op met hun kinderen, was haar mening. Pas na een half uur praten, begreep zij heel duidelijk dat het hier om een hele andere situatie ging. Het was van mij zeker geen vrijwillige stap geweest.

Tot aan alle (interne) commissies van Jeugdzorg en Raad voor de Kinderbescherming eaan toe was er gestreden voor de omgang met mijn zoontje. Echter zonder resultaat, want de ene instantie dekte de grove fouten en verkeerde handelingen van de andere. Het was met recht ‘de slager die zijn eigen vlees keurt!. De laatste hoorzitting over de onrechtmatige opheffing van de onder toezichtstelling gaf mij vanwege de vraagstellingen de indruk dat deze mensen achter de tafel verstand van zaken hadden. Het liet een een gevoel van hoop achter. Deze werd echter compleet teniet gedaan toen het verslag van de hoorzitting en de uitslag binnenkwam. Ik kon mij niet anders dan neerleggen bij het genomen besluit. Jeugdzorg liet mijn zoontje als een baksteen vallen!

De moeder blokkeerde alle omgang en bleef de omgang structureel frustreren. Mijn geld voor advocaten was inmiddels op. De betalingsregelingen voor de hoge advocaatkosten waren niet meer op te brengen. Je staat als vader, ondanks een beschikking van de rechtbank, met lege handen. Je wordt dan gedwongen om je leven op te pakken zonder omgang met je kind. Een diepe wond wordt in je hart geslagen. Je staat machteloos. De onmacht zorgt er tevens voor dat je emotioneel zo word gehard waardoor je met afgesloten hartje door het leven gaat. Gelukkig waren mijn andere kinderen van een andere moeder. Iemand die het duidelijk anders deed. Zij sterkte mij allemaal, maar een lege plek in mijn hart deed pijn. En bleef verdriet geven, dagelijks huilde mijn hart.

Zo’n situatie los je zelf niet zomaar op. De gezinsvoogd had moeten ingrijpen. Volgens Bureau Jeugdzorg waren alle punten opgelost met uitzondering van herstel van de omgang. Hiervoor moest ik zelf maar naar de rechtbank. De ondertoezichtstelling werd definitief opgeheven. Helaas, een papa met een regeling op papier, maar in de praktijk met lege handen. Maar erger nog, weer een kind die zijn vader niet ziet!

Vanaf die dag is er inmiddels erg veel veranderd. Romeo is n.a.v. het onderzoek na twee jaar weer onder toezicht gesteld en enkele maanden na het onderzoek uit huis gehaald bij zijn moeder. Een proces wat eenvoudiger had gekund en gemoeten. Romeo is bewust, willens en wetens door het laakbare optreden van een gezinsvoogd en haar directe leidinggevende, beschadigd! Hij heeft trauma’s opgelopen die nog vele jaren nodig zullen hebben om naar de achtergrond te verdwijnen. Vergeten zal hij ze nooit, want wat hij op zijn leeftijd onnodig heeft moeten ervaren is schokkend te noemen. Hij is “van ver gekomen” noem ik het wel eens. Nu gaat het goed met hem. Erg goed zelfs! Inmiddels woont hij volledig bij zijn vader. Een liefdevolle omgeving waarin hij de kans krijgt zich te ontplooien. Waar zijn grote zus en broer, kleine broertje, familie en vrienden een groot netwerk voor hem vormen. Nooit meer zal hij alleen komen te staan.

De overgang van jeugdzorg Noord-Holland naar jeugdzorg in Amsterdam heeft de situatie 180 graden doen keren. Thuis gaat het goed met hem. De laatste twee jaar op de lagere school heeft hij “met vrucht doorlopen”. Nu volgt hij zelfs VMBO-T/Havo, waardoor hij na tien jaar ellende nu zicht heeft op een mooie toekomst. Zijn moeder wil hij niet meer zien. Jeugdzorg heeft alles geprobeerd om de omgang te waarborgen, maar moeder werkte aan niets mee. Erger zelfs ze bleef hem beschadigen in de enkele uren dat ze hem wel mocht zien. Nu is besloten dat zij hem niet meer mag zien. Zijn veiligheid is daar niet te garanderen. Eindelijk worden er geen risico’s meer genomen. Hij is veilig…

Dit blog is een onderdeel van een boek waarin de ervaringen worden beschreven van een vader die machteloos heeft moeten toezien hoe Bureau Jeugdzorg Noord Holland en haar medewerkers zijn zoon bewust heeft blootstelt aan traumatiserende gedragingen van een moeder. Hoe gezinsvoogden het belang van vooral moeders boven het belang van kinderen blijft stellen. Zlefs vandaag de dag nog werken dezelfde incompetente medewerkers bij deze organisatie. Een organisatie die nog beter vandaag dan morgen opgeheven kan worden omdat dit orgaan van de Nederlands jeugdzorg in de provincie ziek is. Ongeneselijk ziek! Vele Noord-Hollandse kinderen zijn dagelijks de dupe van niet functionerende leidinggevenden die incompetente gezinsvoogden hun gang laten gaan. Hoe dit ooit kan veranderen in Noord-Holland?

Gewoon Bureau Jeugdzorg Noord Holland per direct opheffen en overdragen aan mensen die een verlengstuk zijn van Bureau Jeugdzorg en Agglomeratie Amsterdam of anders overdragen aan een particulier landelijk werkende organisatie welke het klappen van de zweep erg goed kennen!

In memoriam Ruben & Julian…

Geplaatst op: 20 mei 2013 door De Reporter in Geen categorie

COTHEN – 20 mei 2013 – Zij zijn niet meer… Alle gebeden hebben niet geholpen om deze twee jonge kinderen veilig en wel terug te brengen. Na een intensieve zoektocht waarbij alle middelen zijn ingezet, zijn de jongens gevonden. Nederland is in rouw gedompeld, maar vooral de familie van de jongens… Hen wens ik vooral alle kracht om dit verschrikkelijke verlies te verwerken… Ben zelf sprakeloos…

Deze film is gemaakt door Countrykoos.

Evert vraagt…

Geplaatst op: 28 oktober 2012 door De Reporter in Algemeen, Dossiers, Verhalen

[28 oktober 2012 om 8:37 pm]

Evert zegt:

Ik ben op zoek naar mensen die met mij een Stichting willen opzetten tegen deze Maffia praktijken die ze nu ongehinderd kunnen uitvoeren , er moet op welke manier dan ook wat ondernomen worden . Een stichting of actiegroep die met zelfde maffia praktijken deze criminelen aanpakt. Dus voelt u zich geroepen dan hoor ik het graag.

Reactie: Beste Evert, wij hebben jouw vraag als bericht gepost omdat wij van mening zijn dat jouw bericht en zeker het verhaal erachter (lees: reactie op Blog ‘De Macht en Onmacht’, zeker de aandacht verdient. Zonder vanuit Onmacht een standpunt in te nemen, omdat wij het dossier niet persoonlijk kennen, willen wij juist wel dat dergelijke verhalen boven water komen.

Krachtenbundeling: De structurele fouten die er bij Bureau Jeugdzorg en de Raad voor de Kinderbescherming worden gemaakt, hebben zo’n extreme impact en traumatisering op kinderen dat wij hier extra aandacht aan willen besteden. Wij zijn echter ook van mening dat er al veel te veel individuele stichtingen, actiegroepen etc. zijn. Het is in onze ogen beter om nu eens de krachten van al die ouders, die benadeeld worden door een jeugdzorginstelling, te bundelen. Een van de reeds bestaande stichtingen kan hier perfect de fundering voor vormen.

Bewustzijn: Het geldt voor zowel vaders als moeders! Weet dat onmin en negativiteit aan beide zijden gebeurd… De enige die echt de pineut zijn, zijn de kinderen!

Doelstelling: Doel moet zijn om het bewustzijn bij politiek, jeugdzorg, justitie, maar ook scholen en huisartsen, voor eens en voor altijd en blijvend wakker te schudden. Waarom kinderen standaard bij een moeder moeten opgroeien is voor ons nog steeds een vraag. Waar zijn de rechten van het kind om te worden beschermd? Om de opvoeding te krijgen die het kind verdient? Om de kans te krijgen op te groeien met, indien mogelijk, een relationele band met beide ouders?

Uitnodiging: Wij nodigen iedereen uit om op dit bericht te reageren! Heeft u een stichting of actiegroep, wenst u ook te streven naar verbetering van jeugdzorg in Nederland voor al die kinderen? Denkt u nu ook aan de komende feestdagen en hoe het nu weer in goede harmonie geregeld moet worden voor uw zoon of dochter? Start dan nu met nadenken om de krachten te bundelen. Hoe meer zaken in de openbaarheid komen, hoe beter! Hoe meer kinderen een eerlijke kans gaan krijgen…

Eigen verantwoordelijkheid: Wij willen er ook op wijzen dat wij slechts het platform beschikbaar stellen om ‘onmacht’ boven water te krijgen. De verhalen en inzendingen worden door ons niet geredigeerd, gecensureerd of anderszins aangepast. Onder ‘vrijheid van meningsuiting’ heeft iedere Nederlandse staatsburger het recht om zijn of haar mening te uiten. Derhalve is iedereen ook verantwoordelijk voor zijn of haar inzending. Wees bewust dat iedere inzending ook de waarheid is van de inzender, maar niet altijd een compleet of geheel beeld kan zijn. Daarvoor zijn de achtergronden meestal te complex.

Tip: Wilt u ook uw verhaal delen? Anoniem of met naam? Wees dan altijd bewust dat er geen relatie naar uw kind gelegd kan worden. Eenmaal op internet is het moeilijk te verwijderen. Schrijf respectvol en laat namen van hulpverleners achterwege of gebruik een synoniem. Weet dat de lezers toch wel begrijpen dat het mis is en vooral geïnteresseerd zijn naar uw eigen verhaal. Om te kunnen helpen, tips te kunnen geven of om er zelf van te leren. En toch… Door ongezouten te schrijven over hetgeen uw kind moet doorstaan, wordt het duidelijk dat de Nederlandse jeugdzorg mislukt is! Er moet spoedig sterk worden gesaneerd om al die kinderen wel goed te kunnen helpen en niet in de toekomst te kampen te krijgen met allerlei sterk getraumatiseerde volwassen…

Het kind staat centraal! (Deel 3)

Geplaatst op: 24 oktober 2012 door De Reporter in Algemeen, Dossiers

ALKMAAR – Het is al een lange tijd terug dat ik een blog heb geschreven hier op onmacht. De ontwikkelingen waren van dien aard dat ik het even prettiger vond om focus te houden. Desalniettemin heb ik wel de nodige offline aantekeningen bijgehouden om te kunnen schrijven over de ontwikkelingen in de jeugdzorg. Soms moet je duidelijke keuzes maken. Dat heb ik de afgelopen maanden gedaan. Het heeft mij wel het inzicht gegeven dat er veel meer behoefte is naar informatie. Lees meer…